0
آیتم : 0
قیمت کل‪:‬ £0.00
مشاهده سبدتسویه حساب
0
آیتم : 0
قیمت کل‪:‬ £0.00
مشاهده سبدتسویه حساب

تورسنندج

این استان منطقه‌ای کاملا کوهستانی است که از مریوان تا دره قزل‌اوزن و کوه های زنجان جنوبی در مشرق گسترده شده است. ناهمواری‌های این استان که تحت ‌عنوان ناحیه کوهستانی کردستان مرکزی بررسی می‌شود، مشتمل ‌بر دو بخش غربی و شرقی است.

این دو قسمت از نظر شکل پستی و بلندی و جنس زمین متفاوتند. قسمت وسیعی از سنندج، مریوان و سرزمین‌های اطراف آنها تا جنوب کردستان بخش کوهستانی غربی را تشکیل می‌دهد.

در این ناحیه، یکنواختی و سستی جنس زمین اشکال مشابهی را به وجود آورده که از ویژگی‌های آن کوه‌های گنبدی شکل با شیب یکنواخت و ملایم همراه با دره‌های باز است.

این یکنواختی را طبقات آهکی سخت و سنگ‌های درونی که بین لایه‌های سست ظاهر می‌شوند، ‌ درهم ریخته و آن را به صورت صخره‌های عریان درآورده است.

نوع مشخص این ناهمواری‌ها، ناحیه کوهستانی چهل چشمه در بین مریوان و سقز است که دنباله پستی بلندی‌های این ناحیه را در جنوب و مشرق، تشکیل داده‌اند و دامنه غربی آن تا داخل کشور عراق کشیده شده است.

در این ناحیه شعبه‌های رود قزل‌اوزن در شرق و شمال شرقی و رود سیروان در حنوب چهره زمین را به‌طور کامل تغییر داده‌اند. بخش کوهستانی شرقی، قسمت‌های شرقی سنندج را دربرمی‌گیرد و درحد فاصل ناحیه غربی و شرقی، ‌ یک رشته از ارتفاعات آتشفشانی شمالی- جنوبی را به‌وجود می‌آورد.

در شرق این رشته کوه، ‌ شهرستان‌های قروه و بیجار قرار گرفته‌اند که شکل زمین در آنها با پستی و بلندی‌های ناحیه غربی به کلی متفاوت است.

از ویژگی‌های این ناحیه، وجود یک حصار کوهستانی متشکل از سنگ‌های دگرگونی و رسوبی است که دشت‌های مرتفع هموار و تپه ماهوری را احاطه کرده است. در این ناحیه به استثنای کوه‌های بیجار، دشت‌های نسبتاً وسیعی نیز وجود دارد. این دشت‌ها به‌وسیله شعبه‌های رود قزل‌اوزن قطع شده و به صورت تپه ماهور درآمده‌اند. مرتفع‌ترین دشت این ناحیه «هوه‌تو» خوانده می‌شود که با دو هزار و دویست متر ارتفاع در شمال سنندج واقع شده است.

بلندترین کوه‌های این ناحیه، ‌ شاه‌نشین در شمال بیجار، ‌ شیدا در مرکز و پنجه علی بین قروه و سقز است. استان کردستان به‌طورکلی تحت تأثیر دو جریان عمده هوای گرم و سرد قرار دارد و اقلیم‌های گوناگونی را به‌وجود می‌آورد.

بیشترین میزان بارش جوی در ناحیه غربی استان (شهرهای بانه و مریوان) حدود ۸۰۰ میلی‌متر در سال و کمترین میزان بارندگی آن در ناحیه شرقی حدود چهارصد میلی‌متر در سال است. میزان نزولات جوی در قسمت مرکزی استان (شهرهای سقز و سنندج) نزدیک به پانصد میلی‌متر در سال است. تمام قلمرو استان در بهار و تابستان آب و هوایی خنک و معتدل دارد.

مقایسه ارقام میانگین دمای ماه‌های مختلف سال در مرکز استان نشان می‌دهد که متوسط دمای روزانه در اردیبهشت ماه شانزده و یک‌دهم و در مهر ماه شانزده و نه‌دهم درجه سانتی‌گراد است.

میانگین دمای ماه‌های این دوره از ۲۲ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد متغیر است. این درجه، دمای مطلوبی برای صنعت گردشگری می‌باشد. از این‌رو شش ماه از سال در مرکز استان کردستان برای جریان جهانگردی بهترین و مناسب‌ترین ایام به حساب می‌آید. سردترین ماه سال در شهرستان سنندج، بهمن ماه است که حداقل دمای آن به حدود یک درجه زیر صفر می‌رسد.

تعداد روزهای یخبندان در سنندج نودودو روز در سال گزارش شده است. در پهنه استان کردستان پاره اقلیم‌های گوناگونی وجود دارد که در زیر به انواع و نواحی مشخص آن اشاره می‌شود:

  • دره میرآوا (امیرآباد) که زمستان‌های سرد و تابستان‌های معتدل دارد.
  • مسیر سنندج به سمت سقز (دشت اوباتو) که زمستان‌های معتدل دارد.
  • مسیرمریوان به دربنددزلی که زمستان‌های سرد با یخبندان‌های طولانی دارد و در فصل تابستان روزهای آن گرم و شب‌های آن خنک است.
  • ناحیه اورامانات که آب و هوای آن مرطوب و معتدل است.
  • مسیر سنندج به مریوان که اقلیمی نیمه خشک و نیمه مرطوب دارد.

نفوذ توده‌های مرطوب زمستانی و بهاری در مریوان و دریاچه زریوار تأثیر فراوانی در مرطوب و معتدل شدن هوای این ناحیه دارد. میزان رطوبت و بارش مناسب باعث ایجاد جنگل‌های انبوه بلوط و گونه‌های مختلف درختان جنگلی شده است. پوشش گیاهی این ناحیه مناظری شگفت‌انگیز و باشکوه دارند.

از آنجا که تنوع اقلیمی همراه با سایر شرایط مناسب، از جاذبه‌های مهم در صنعت جهانگردی به‌شمار می‌رود و جهانگردان خواهان دمای مطلوب و مطبوعی (بیست‌وپنج- بیست‌ودودرجه سانتی‌گراد) هستند، ‌ استان کردستان به‌ویژه در فصول بهار و تابستان از این نظر بسیار مناسب و دارای توانایی های جهانگردی قابل توجهی می باشد.

مردمان کرد آریایی نژاد هستند که چندین هزار سال قبل از میلاد به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. تاریخ اقوام کرد تا قبل از اسلام چندان روشن نیست. در اسناد سومری و بابلی و اکدی و آشوری نام اقوامی دیده می‌شود که شباهت به کلمه کرد دارد، ولی از همه نزدیک‌تر چه از لحاظ زبان‌شناسی و چه از نظر جغرافیایی و چه از نظر توصیفی، نام قومی است به نام کردوخوی که در کتاب سفر جنگی گزنفون ذکر شده است.

این قوم در کوه‌ها و دره‌های میان عراق و ارمنستان و مخصوصاً‌ در محلی که امروزه «زخو» نامیده می‌شود و در شصت کیلومتری شمال غربی موصل در عراق قرار دارد، ساکن بوده‌اند.

گزنفون، آنان را تا هنگامی که به جلگه‌های شمال رسیدند، تعقیب کردند و صدماتی نیز بر آنها وارد آوردند. پولیبیوس (دویست- یکصد و بیست ق. م) نیز از اقوامی که در قسمت‌هایی از آذربایجان کنونی زندگی می‌کردند و به‌نام «کورتییوی» یا کورتی‌ای خوانده می‌شدند، یاد می‌کند. استرابون و لیوی می‌گویند که این اقوام در فارس نیز ساکن بوده‌اند.

چنانکه در زمان ساسانیان و اوایل اسلام چادرنشینان کوهستان‌های فارس را کرد می‌خواندند. اگر تاریخ اقوام کرد در پیش از اسلام تاریک و مبهم است، تاریخ آنان در پس از اسلام در پرتو تألیفات مورخان اسلامی تا اندازه‌ای روشن‌تر است، ولی در این دوره هم، چون از کرد به‌طور فرعی و ثانوی- ضمن اخبار ممالک اسلامی- سخن به میان آمده، درباره تاریخ این قوم به‌طور اساسی و مستمر مطلب کاملی نوشته نشده است و فقط در دوره صفوی نخستین کتاب مهم درباره قوم کرد به زبان فارسی تدوین شده که همان شرفنامه بدلیسی است.

اعراب در تاریخ شانزده یا بیست هـ. ق. قلعه‌ها و استحکامات کردها را تصرف کردند. در بیست‌وسه هـ. ق. که سپاه عربی در ایالت فارس مشغول فتوحات بود، اکراد فارس در دفاع از فسا و دارابجرد شرکت داشتند. فتح شهر زور و داراباذ که از شهرهای کردنشین بودند، در سال ۲۲ قمری صورت گرفت. ابوموسی اشعری در سال ۲۵ کردان را سرکوب کرد.

در سال ۳۸ قمری اکراد ناحیه اهواز در قیام خریت ابن‌راشد برضد امیرالمؤمنین علی‌(ع) جانب خریت را گرفتند و پس از قتل خریت عده زیادی از ایشان کشته شدند.

در سال ۹۰ قمری اکراد فارس سر به شورش برداشتند و این شورش به‌وسیله «حجاج ابن یوسف ثقفی» سرکوب شد. در سال یکصد و چهل و هشت هـ. ق. اکراد موصل قیام کردند و منصور خلیفه عباسی، «خالد برمکی» را برای سرکوبی آنان به آنجا فرستاد و وی نیز شورش کردها را سرکوب کرد.

در سال دویست و بیست و چهار هـ. ق. یکی از پیشوایان اکراد اطراف موصل به نام جعفر ابن فهرجیس برضد خلیفه معتصم سر به شورش گذاشت خلیفه سردار معروف خود آیتاخ را به جنگ او فرستاد.

آیتاخ پس از جنگی سخت جعفر را کشت و بسیاری از اکراد را مقتول یا اسیر کرد و امیران و زنان و اموال ایشان را به تکریت برد. در سال دویست و سی و یک هـ. ق. اکراد به اطراف اصفهان و فارس تاختند.

یکی از سرداران ترک خلیفه به نام وصیف، پس از پیروزی، نزدیک به ۵۰۰ نفر از آنان را به اسیری به بغداد برد. در سال دویست و هشتاد و یک هـ. ق. چادرنشینان عرب با اکراد در نواحی موصل و ماردین متحد شده و تحت رهبری حمدان ابن حمدون جنگ علیه معتضد را شروع کردند که به کشته شدن و اسارت گروهی از آنان منجر شد.

در سال ۳۱۴ قمری در زمان خلافت المقتدر بالله و امارات ناصرالدوله حمدانی، در ناحیه موصل یک بار دیگر کردها سر به شورش برداشتند.

در فاصله سال‌های سیصد و بیست و هفت و سیصد و چهل و پنج هـ. ق. شخصی به‌نام دیسم که از خوارج بود و پدری عرب و مادری کرد داشت، با گردآوری کردهای آذربایجان، با آل‌مسافر و دیگر حکمرانان آذربایجان به جنگ پرداخت و سرانجام گرفتار شد و در زندان درگذشت. در قرن‌های چهارم پنجم و ششم هجری، شدادیان که کرد بودند حکومت‌های مستقلی را در نواحی کردنشین تشکیل دادند.

خاندان شدادی از قبیله روادی بودند و دولت معروف ایوبی در مصروشام از همین خاندان برخاستند. در سال سیصد و نود و پنج هـ. ق. عضدالدوله دیلمی با کردهای موصل درگیر شد و پس از غلبه، قلاع آنها را ویران کرد و همه سران کرد را به قتل رسانید.

در سال سیصد و هفتاد و سه هـ. ق. محمدبن غانم همراه کردان برزکانی در حوالی قم علیه فخرالدوله دیلمی سر به شورش برداشت، لیکن فخرالدوله دیلمی سر به شورش برداشت،  این در حالی بود که فخرالدوله به وسیله بدربن حسنویه با وی از در صلح و آشتی درآمد، اما دیری نپائید که سپاهی را روانه سرکوبی وی کرد.

محمدبن غانم در این پیکار شکست خورد و به اسارت سپاهیان فخرالدوله درآمد و در اسارت درگذشت. یکی از رویدادهای مهم دوران زمامداری شرف‌الدوله دیلمی (سیصد و هفتاد و دو- سیصد و هفتاد و نه هـ. ق.) پیکار او در سال سیصد و هفتاد و هفت هـ. ق. با بدربن حسنویه در کرمانشاه است که به پیروزی بدر و شکست شرف‌الدوله منجر شد.

در نتیجه بدربن حسنویه بر قسمت مهمی از عراق عجم مسلط شد. وی در سال چهارصد و پنج هـ. ق. به دست طایفه‌ای کرد که جورقان نام داشت، ‌ کشته شد. شمس‌الدوله پسر فخرالدوله دیملی بلافاصله متصرفات وی را ضمیمه قلمرو خود کرد.

شاپور خواست (خرم‌آباد)، دینور، بروجرد، نهاوند، ‌ اسدآباد و قسمتی از اهواز ازجمله متصرفات او بودند. ظاهراً اصطلاح کردستان را سلاجقه برای تمیز نواحی کردنشین از ولایت جبال عراق وضع کردند و آن ایالتی بود مشتمل بر سرزمین‌های بین آذربایجان و لرستان و قسمتی از اراضی سلسله جبال زاگرس که مرکز آن نیز در ابتدا ناحیه بهار در هجده کیلومتری شمال غربی همدان و بعدها چمچمال در نزدیک کرمانشاه امروزی بود.

شهرهای کردستان در زمان حمله مغول از قتل و غارت مصون نماند. در زمان تیمور و ترکمانان قره‌قریونلو و آق‌قریونلو، کردستان و دیار بکر میدان تاخت و تاز سپاهیان تیمور و ترکمانان شد.

شاه اسماعیل اول- مؤسس سلسله صفویه‌ – به علت این که کردها پیرو مذهب تسنن بودند، چندان روابط حسنه‌ای با آنها نداشت، در مقابل، ‌سلاطین عثمانی در تقویت هرچه بیشتر کردان می‌کوشیدند.

در دوره صفویه دولت ایران به قسمت وسیعی از کردستان آن روز تسلط داشت که دامنه‌های شرقی کوه‌های زاگرس را دربرمی‌گرفت. با تشکیل سلسله زندیه، برای نخستین بار در تاریخ ایران سلسله‌ای کردنژاد به سلطنت رسید.

در اواخر سلسله زندیه نیز طایفه دنبلی که یکی از طوایف بزرگ کرد بود، قسمتی از آذربایجان غربی را در تصرف داشتند و مرکز حکومت و قدرت آنها شهر خوی بود. در قرن نوزدهم میلادی بارها کردها در خاک عثمانی میل باطنی خود را برای رسیدن به استقلال و تشکیل دولتی کردزبان ظاهر کردند.

در سال هزار و هشتصد و هفتاد و هشت میلادی شیخ عبیدالله نقشبندی به فکر تأسیس کردستان مستقل تحت حمایت دولت عثمانی افتاد. در سال هزار و هشتصد و هشتاد میلادی طرفداران وی، اطراف ارومیه، ساوجبلاغ، مراغه و میاندوآب را به تصرف خود درآوردند و سپاهیان ایران به زحمت توانستند تجاوز آنان را دفع کنند.

در سال هزار و نهصد و چهل و شش میلادی قاضی محمد همزمان با حضور قوای متفقین در ایران و حمایت دولت روسیه شوروی از او، جمهوری خلق کردستان را که مرکز آن مهاباد بود، تشکیل داد. پس از تخلیه کامل ایران از قوای متفقین و اعزام ارتش دولت مرکزی به نواحی آذربایجان و کردستان، ‌ این شورش و جمهوری ناشی از آن نیز از هم متلاشی گردید.

سنندج

گفته می‌شود قلعه سنه دژ (سنندج) را سلیمان‌خان اردلان والی کردستان در زمان شاه‌صفی (هزار و سی و هشت – هزار و پنجاه و دو هـ. ق.) آباد ساخت و کلمه غم‌ها را که به حساب ابجد هزارو چهل و شش می‌شود ماده تاریخ آن قرار داد. هیچیک از جغرافی‌نویسان اسلامی، این شهر را به این اسم در آثار خود ذکر نکرده‌اند.

در گذشته به جای شهر سنندج فعلی شهری به نام سیر وجود داشت که این کلمه در فارسی به معنای سی‌سر است. مجاور سی‌سر، محلی بود به نام صدخانیه (صدخانه) که احتمالاً به مرور زمان این نام به سنه تغییر یافته است. سنندج مدت چهار قرن تحت حکومت حکام موروثی خاندان اردلان بود که نسبت خود را به ساسانیان می‌رسانیدند.

در جنگ‌های دولت‌های ایران و عثمانی در دوره صفویه، این خاندان گاه جانب ایران را می‌گرفتند و زمانی از عثمانی طرفداری می‌کردند. کریم‌خان زند در سال هزار و صد و چهل و شش هـ. ق. سنندج را ویران کرد و پس از یک دوره هرج و مرج، خسروخان اردلان در سنندج مستقر شد. آغامحمد خان قاجار به پاس خدمات وی سنقر را نیز ضمیمه قلمرو حکومتی او کرد.

از سال هزار و دویست و چهارده تا هزار و دویست و چهل هـ. ق. امان‌الله خان پسر خسروخان در سنندج حکومت کرد که در این مدت اصلاحات زیادی برای آبادانی و عمران شهر سنندج به عمل آمد.

در حکومت رضاقلی‌خان اردلان بین اعضای این خاندان اختلافاتی به‌وجود آمد و پس از یک سلسله کشمکش‌ها، سرانجام امان‌الله خان برادر رضاقلی‌خان به حکومت رسید و درحقیقت این شخص آخرین والی موروثی سنندج بود که از ســــال هزار و دویست و شصت و پنج تا هزار و دویست و هشتاد و چهار هـ. ق. حکومت کرد.

در سال هزار و دویست و هشتاد و چهار هـ. ق. دولت مرکزی، حاج‌میرزا معتمدالدوله عموی ناصرالدین شاه را به حکومت کردستان منصوب کرد که تا سال هزار و دویست و نود و یک هـ. ق. در آنجا حکمرانی می‌کرد. در حال حاضر سنندج مرکز استان است و یکی از شهرهای زیبای استان کردستان و غرب کشور به حساب می آید.

مراکز دیدنی و تاریخی:

آب و هوای شهر سنندج سرد و نیمه خشک و متمایل به مرطوب است. در فصل بهار و تابستان هوای معتدل دارد. متوسط دمای سنندج در بهار ۱۵ تا ۲۰ درجه، در تابستان ۲۰ تا ۲۵، در پاییز ۱۰٫۴۰ و در زمستان ۱٫۶۰- درجه سانتی‌گراد است. حداکثر دما در تیر حدود ۴۴ درجه و حداقل آن دربهمن، ۱۳٫۵- درجه سانتی‌گراد است؛ بنابراین بهترین زمان بر اساس آب و هوا از اوایل تیر تا اوایل شهریور است.

در پاییز هم تا اواسط مهر ماه هم هوا چندان سرد نیست. اگر می‌خواهید در زمانی به سنندج سفر کنید که هوای کاملا خنک و نسبتا سردی داشته باشد، بهتر است از اوایل اردیبهشت تا اوایل خرداد عازم این شهر شوید.

اگر می‌خواهید در فصل پربارش سنندج که طبیعت آن بسیار با طراوت و سرسبز می‌شود، سفر کنید؛ فروردین و اردیبهشت بهترین زمان است.

عمارت خسرو آباد سنندج
حمام خان سنندج
عمارت آصف سنندج
عمارت وکیل سنندج
بازار سنندج
مجموعه تفریحی پارک آبیدر سنندج
مسجد جامع سنندج
دریاچه سد قشلاق سنندج

عمارت باشکوهی که قدمت ساخت آن به دوران حکومت خسروخان اول اردلان می رسد، یکی از مشهور آثار تاریخی سنندج در بین گردشگران است. جالب است بدانید که عمارت خسرو آباد، با توجه به شواهد موجود، در دوره قاجار، قصر سلطنتی حاکمان شهر بوده است. تزئینات و معماری قسمت های مختلف عمارت، مانند آجرکاری اروسی ها و حوض صلیبی این قصر چشمان هر بیننده ای را خیره می کند. می توانید برای رزرو هتل در نزدیکی این عمارت،هتل شادی با ۶ کیلومتر فاصله از این بنا را انتخاب کنید.

در قسمت بافت قدیمی شهر، می توانید یکی از بی نظیرترین بناهای تاریخی سنندج و به عبارتی «حمام خان» را ببینید. آنچه در کتیبه این حمام تاریخی آمده تاریخ ساخت این بنا را به زمان حکومت امان الله خان اردکان در دوره قاجار نسبت داده است. بخش های مختلف این حمام مانند سایر حمام های قدیمی ایرانی شامل: حمام سرد، حمام گرم ، خلوتی، هشتی، آب انبار، خزینه و.. است که دیدن کاشی کاری های هفت رنگ و تزئینات متنوع بخش های مختلف آن می تواند حسابی حیرت زده اتان کند.

خانه ای تاریخی که امروزه به موزه ای تماشایی تبدیل شده و در بین مردم به «خانه کرد» شهرت دارد. قدمت این بنای با شکوه به دوره صفویان باز می گردد که از قرار معلوم، در دوره قاجار و دوره اول پهلوی نیز بخش هایی به این عمارت اضافه شده است. فاصله ی این خانه تاریخی از هتل شادی ومهمانسرا جهانگردی سنندج حدود ۷ کیلومتر است.

همانطور که از نام این عمارت پیداست، «عمارت وکیل» خانه ای موروثی از خانواده وکیل است که در دوران حکومت زندیه، جزو امیران زند بوده اند. این بنای تاریخی که از تماشای آجر کاری های زیبا و معماری منحصر به فردش خسته نخواهید شد، در دوره های مختلف مورد بازسازی قرار گرفته و حتی بخشهایی نیز به آن اضافه شده است. این اثر تاریخی در ۴ کیلومتری مهمانسرا مجتمع جهانگردی سنندج قرار گرفته است.

بازدید از بازار سنندج به شما این امکان را میدهد که با یک تیر دو نشان بزنید. هم یک اثر تاریخی بی نظیر را از نزدیک می بینید و هم می توانید سوغاتی های سفرتان را از حجره های این بازار بخرید. معماری و طرح این بازار تاریخی که متعلق به دوره حکومت سلیمان خان اردلان است، از میدان نقش جهانالهام گرفته شده و هنوز هم یکی از پر رونق ترین مناطق تجاری شهر است. با رزرو هتل شادی و یا مجتمع جهانگردی سنندج، در فاصله ۵ کیلومتری از این بازار اقامت خواهید داشت.

اگر از مردم محلی راجع به تفریح گاه های خوش آب و هوای شهر بپرسید، بدون شک، مجموعه تفریحی پارک آبیدر را به شما پیشنهاد می کنند. یک تفریح گاه کوهستانی که چشم اندازه فوق العاده ای به شهر دارد و نامش را از چشمه های پر آب و زیبایش گرفته است. فاصله دو هتل شادی و مهمانسرا مجتمع جهانگردی از این مجموعه کوهستانی، به ترتیب ۱۰ و ۱۱ کیلومتر است و هر دو هتل گزینه های خوبی برای رزرو هتل در سنندج هستند.

مسجد تاریخی «دارالاحسان»، که به مسجد جامع سنندج شهرت دارد، در سال ۱۲۲۸ هجری قمری و در دوران قاجار ساخته شده است. در نمای مسجد کاشی های هفت رنگ روی در و دیوار ها، شکوه معماری اسلامی را در ایران به تصویر می کشند. این مسجد دو ایوانه، از شبستانی بزرگ با ۲۴ ستون و سرستون های مزین به آیات قرآن یکی از برجسته ترین مساجد از نظر معماری محسوب می شود. این مسجد از هتل شادی سنندج حدود ۶ کیلومتر و از مهمانسرا مجتمع جهانگردی سنندج ۳ کیلومتر فاصله دارد.

اگر در فصل تابستان به سنندج سفر می کنید، تجربه ی تفریحات آبی در دریاچه سد قشلاق را از دست ندهید، این دریاچه که یکی از محبوب ترین جاذبه های طبیعی سنندج به شمار می رود، در مسیر جاده سقز ، در ۲۰ کیلومتری شمال سنندج قرار گرفته است. این دریاچه از هتل شادی و مهمانسرا مجتمع جهانگردی سنندج حدود ۳۱ کیلومتر فاصله دارد.

Don`t copy text!
WhatsApp chat